Emocjonalna presja

To wyjątkowo ciężki tydzień. Zapierdol od rana do wieczora. W pracy jest nieciekawie: donoszenie na porządku dziennym, dziwna atmosfera. Ciężko jest tak uważać na każdy gest, każde słówko - wykańczające emocjonalnie. Bardziej niż sama praca wykańcza ta emocjonalna presja. Praca jak praca - ja się pracy nie boję. Boję się podłości ludzkiej, jej zawsze należy się bać.

Ludzie są... tacy jacy są. Ani dobrzy ani źli - po prostu myślą o własnej dupie i dbają o własne interesy. Jeżeli donosicielstwo jest popierane, to zawsze znajdą się tacy, którzy z tego poparcia chętnie skorzystają. A donieść można na wszystko: jeden "za długo" siedzi w kiblu, drugi spóźnił się 5 minut, trzeci wyszedł na papierosa, czwarty z kimś się pokłócił, piąty nie odebrał telefonu - a powinien, szósty za wolno się uczy. Powodów zawsze jest do wyboru, do koloru. W końcu człowiek zamiast skupiać się na swojej pracy skupia się na tym, czy przypadkiem nie zrobił, nie powiedział czegoś "nie tak". A czasem nawet nie wie, że robi coś nie tak, jak powinien.

Wyścig szczurów: zawsze jest gromada chętnych na twoje miejsce. Nie ten, to będzie inny. Nie ma nie zastąpionych - takie życie. Liczy się tylko walka o przetrwanie. Ktoś się poddał i przegrał, ktoś inny utrzymał na powierzchni. Ktoś zaliczył porażkę, ktoś inny przetrwał i na tej podstawie zbudował swoje przekonanie o świecie: często oceniające tych drugich ludzi. Tych mniej udanych dla przydatności świata.

Jutro kolejny dzień tej ciężkiej walki. Od początku, od nowa znowu. Zmęczenie również znowu.