Czasem myślę, że gdybym wierzyła w przeznaczenie, moje życie byłoby dużo lżejsze. Ale nie wierzę w przeznaczenie, bo nic na tym świecie nie wskazuje na istnienie czegoś takiego jak przeznaczenie. Wszystko ma swój cel, wszystko jest "po coś"? Nieprawda. Każdy z nas błądzi na tej planecie i podejmuje decyzje nie wiedząc, jakie będą ich konsekwencje i kogo spotka na swojej drodze życiowej. Pójdę prosto - spotkam kogo innego niż spotkałabym idąc w prawo albo w lewo. Moja decyzja, lecz nigdy nie wiem, kogo wskutek tej decyzji napotkam i czego konkretnie doświadczę. Czysty przypadek. Całe życie składa się z takich właśnie przypadków - od narodzin do śmierci. I ta przypadkowość zdarzeń przeraża mnie w życiu najbardziej.
Czy gdybym podjęła inne decyzje, byłabym dzisiaj innym człowiekiem? Czy miałam w życiu szansę stać się lepszą wersją siebie, a nawet o tym nie wiem? Czy gdybym zrobiła chociaż jedną rzecz inaczej, byłabym dziś pełna szczęśliwości? Zły wybór szkoły średniej, zły wybór studiów, a może powinnam była zacząć terapię jakieś 10 lat wcześniej? Tego się już nie dowiem.
Jakoś tak uciekło mi to życie i nie wiem, na co ja je właściwie przeznaczyłam. Minęły te lata i już nie wrócą, a ja nie mam czego wspominać. Przemoc w domu, lęk społeczny, wieczne szukanie pracy, rozpacz z powodu braku pracy, wytrzymywanie w pracy, zmienianie pracy, rozmowy kwalifikacyjne i tworzenie CV - tak wyglądała moja młodość. I co tu właściwie wspominać, za czym tu niby tęsknić? Teraz też dzień w dzień wstawanie o szóstej i dojeżdżanie do pracy, a później praca i praca. Jak wracam, to już mi się nic nie chce. Żeby chociaż jeszcze na wynajem kawalerki było mnie stać, ale to też nie.
Często się zastanawiam, czy to moje życie ma w ogóle do czegoś prowadzić. Czy tam na końcu coś będzie? Czy kiedyś będę mieć mieszkanie, choćby małe? Czy zawsze będę mieć pracę czy jednak przydarzy mi się znów bezrobocie? Co ze zdrowiem? Mój organizm będzie dawał radę? No i ile to można mieszkać ze współlokatorami i ile to można zarabiać grosze na podstawowe przetrwanie... Kręcę się po tym świecie to tu, to tam. Nie mam swojego miejsca, czy kiedyś wreszcie będę je mieć? Dożyję choćby podstawowej normalności socjalno-ekonomicznej? Przez ostatnie lata nauczyłam się, że nawet umowa na czas nieokreślony nie jest żadną gwarancją pracy. Mogą cię pożegnać z dnia na dzień i żadna umowa cię przed tym nie uchroni. Tyle, że na UoP masz jeszcze jedną wypłatę na następny miesiąc - i tyle. Sąd pracy - no można iść... i co dalej? Z powrotem nie będą mnie na siłę przyjmować. Zresztą nie zwykłam pchać się tam, gdzie mnie nie chcą - to byłoby upokarzające. Głupio bym się czuła wracając tam tylko dlatego, że sąd tak nakazał. Zbyt honorowa na to bym była.
Kiedy zaczyna się pracę w danym zakładzie, to nigdy nie wiadomo, jak będzie. Przypadek decyduje, czy trafia się w normalne miejsce czy... właśnie w takie. Przypadek, a nie przeznaczenie - albowiem przeznaczyć można np. pieniądze na wódkę (byle nie w nocy, gdyż w przyszłym roku wchodzi zakaz).

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dziękuję za każdy komentarz. Wszystkie czytam, nawet jeżeli nie odpowiadam.